«نظریه لبه» ایران و بازی دوگانه روسیه

در روز ۲۳۸ جنگ ایران، تقویم بیش از بمب‌ها کار استراتژیک انجام می‌دهد. منتظر ماندن تا پس از انتخابات میاندوره‌ای ۳ نوامبر برای انجام یک حمله سه تا چهار روزه به سایت‌های موشکی و کوه پیک‌اکس، از فرستادن نفت بالای ۱۲۰ دلار دو هفته پیش از رأی‌گیری جلوگیری می‌کند — اما «ما پیش از انتخابات حمله نمی‌کنیم» وعده‌ای با تاریخ انقضای داخلی است، نه یک اصل.

درون دولت، این شرط‌بندی نامی دارد: نظریه لبه. یک مشاور به آتلانتیک گفت فشار اقتصادی تهران را چنان به لبه پرتگاه رسانده که یک دور دیگر از حملات، رژیم را سرنگون خواهد کرد. مشکل اینجاست که هر ارزیابی اطلاعاتی می‌گوید موضع مذاکراتی ایران پس از هشت ماه بمباران و محاصره تکان نخورده، و خطر واقعی این نیست که حمله پس از انتخابات آغاز نشود — بلکه این است که تمیز آغاز شود و تمیز پایان نیابد.

در همین حال، روسیه بازی دوگانه‌ای انجام می‌دهد که هر دو جنگ را به یک زنجیره تأمین واحد متصل می‌کند. در حالی که ترامپ ادعا می‌کند مسکو کمک چندانی به تهران نمی‌کند، اطلاعات آمریکا نشان می‌دهد روسیه در حال ارسال تصاویر ماهواره‌ای هدف‌گیری، TNT، قطعات پهپاد و فناوری موشکی مافوق صوت از آن سوی دریای خزر است — حتی در حالی که خزانه‌داری آمریکا تحریم گازوئیل روسیه را تا آوریل ۲۰۲۷ لغو کرده تا قیمت سوخت پیش از انتخابات میاندوره‌ای پایین بماند. هر موشکی که روسیه به جنوب می‌فرستد، یکی است که به سمت کی‌یف شلیک نمی‌شود، و درآمد گازوئیل، جنگ در اوکراین را تأمین مالی می‌کند.