ممدانی و مقرون‌به‌صرفه بودن نیویورک

دستورکار مقرون‌به‌صرفه بودن نیویورک تحت زهران ممدانی بهترین آزمون واقعی است برای اینکه آیا یک پلتفرم کمپین چپ‌گرا می‌تواند در تماس با حکومت دوام بیاورد^[1]. روشی که من در برنامه مرتب کردم هنوز پابرجاست. اتوبوس‌های رایگان بخش منطقی آن است^[2]: هزینه بودجه‌ای اندک برای شرط‌بندی قابل دفاع که سوار شدن افزایش یابد و سفرهای خودرویی کاهش پیدا کند. خواربارفروشی‌های اداره‌شده توسط شهر متزلزل‌ترند، چون خطر در اجرا است نه در مفهوم. اداره سوپرمارکت‌ها وحشیانه است و سابقه شهر در خرده‌فروشی عمومی ضعیف است. انجماد اجاره همان چیزی است که واقعاً نگرانش هستم. محدودیت‌های اجاره compassionate به نظر می‌رسند، اما عرضه جدید را که در نهایت اجاره‌ها را پایین می‌آورد خفه می‌کنند.

آنچه مرا شگفت‌زده کرد و جایی که بیشترین اعتبار را می‌دهم، عرضه مسکن است. همان‌طور که در برنامه توضیح دادم، طرح Block by Block او^[3] تعهد سرمایه‌ای بزرگ را با اصلاحات ساختاری جفت می‌کند. یکی تغییر منشور مصوب رأی‌دهندگان است که rezoningهای واجد شرایط مسکن ارزان را سریع‌تر می‌کند و ابتدا در مناطقی اعمال می‌شود که بسیار کم ساخته‌اند. دیگری فهرست‌برداری از زمین‌های متعلق به شهر است. این راه‌حل واقعی برای اجاره‌های بالا است و از محله‌هایی که از ساخت‌وساز اجتناب کرده‌اند می‌خواهد سهم خود را انجام دهند.

ارقام تولید اولیه‌ای که ذکر کردم تشویق‌کننده بود و گزارش دادم که توسعه‌دهندگان به متحدان غیرمنتظره تبدیل شده‌اند. این اعداد را به صورت شل نگه می‌دارم. یک فصل قوی روند نیست و هزینه‌های ساخت‌وساز و دعاوی، از جمله چالش‌های مالکان به انجماد، آن را آزمایش خواهند کرد.

چارچوب کلی من این است که او عمل‌گرایی است که لباس سوسیالیست پوشیده. خطر نابودی مالی نیست. خطر این است که مبارزات نمادین اکسیژنی را که کار ساختاری نیاز دارد مصرف کنند.

آنچه مرا به‌روز می‌کند: دستاوردهای تولید پایدار در طول چند سال مرا به سمت خوش‌بینی سوق می‌دهد. انجمادی که به ساخت‌وساز جدید گسترش یابد، یا rezoningهایی که متوقف شوند، مرا عقب می‌راند.