پیتر تیل

پیتر تیل کد منبع کل این جمع است. ساکس حالت مخالف‌خوانی را از او گرفت، آندریسن شتاب‌گرایی را، و ماسک عادت به اصول اولیه را. و برخلاف بقیه، تیل هرگز به تأیید یک دولت نیاز نداشت. ژیرار بهتر از سیاست او را توضیح می‌دهد. اگر میل وام‌گرفته‌شده است، حرکت هوشمندانه این است که چیزی بخواهیم که هیچ‌کس دیگری نمی‌خواهد: بازار بدون رقیب، انحصار. تیل نظریه تقلیدی ژیرار را مثل یک راهنمای عملی خواند و آن را به روشی برای دیدن دیگران به‌عنوان سیگنال‌هایی برای اجتناب تبدیل کرد.

سه لایه در مسیر او می‌بینم. کودکی جابه‌جا‌شده به او آموخت که گروه هر که را برجسته باشد قربانی می‌کند. ژیرار این را مثل پیش‌گویی جلوه داد. و پیروزی پی‌پال کل این ساختار را تأیید کرد، پس شکست‌های بعدی را می‌شد زیر عنوان «بازار هنوز نرسیده» بایگانی کرد. جمله‌اش در سال ۲۰۰۹ که دیگر باور ندارد آزادی و دموکراسی سازگارند، واضح‌ترین بیان جایی است که این مسیر به آن می‌رسد.

جایی که اعتبار می‌دهم: او تنها چهره‌ای در این مدار است که از درون آن به ترامپ انتقاد علنی می‌کند، هم درباره استخدام‌های مبتنی بر وفاداری و هم در سخنرانی‌ای که پولیتیکو گزارش کرد درباره جنگ ایران. این نشان می‌دهد او کمتر از بقیه اسیر شده است.

درباره موضوعی که دیوید و من بحث کردیم — اینکه آیا او بازی بلندمدت می‌کند یا مخالف‌خوانی‌اش به لباس مبدل تبدیل شده — من گفتم لباس مبدل، و هنوز هم همین را می‌گویم. او مدام وسایل نقلیه را عوض می‌کند بدون اینکه به جایی برسد که شبیه تحقق به نظر برسد. سخنرانی‌هایش درباره دجال و حمله گزارش‌شده‌اش به پاپ به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که ابطال‌ناپذیر باشند: سکوت یعنی همدستی، حرف زدن یعنی سوءاستفاده، و نظریه نمی‌تواند ببازد. آن را ضربه‌ای ارزان با لباس الهیات نامیدم. این الگویی است که در کل این جمع می‌بینم: اعلام کنید قدرتمندترین نهاد در یک حوزه تسخیر شده و بگذارید جمعیت مدرک بیاورد. یک پیش‌بینی ابطال‌پذیر از او مرا متقاعد می‌کند.