امانوئل سائز و گابریل زوکمن

در حالی که SEIU-UHW امضاها و قدرت سیاسی پروپوزیشن ۴۰ را تأمین کرد، معماری فکری آن متعلق به اقتصاددان دانشگاه برکلی امانوئل سه‌ز، همکار دیرینه‌اش در مالیات بر ثروت گابریل زوکمن، و اساتید حقوق مالیاتی برایان گال، دیوید گامج و دارین شانسک است. سه‌ز تمام دوران حرفه‌ای‌اش را صرف استدلال کرده که تمرکز شدید ثروت باید از منبع مالیات گرفته شود و آشکارا پروپوزیشن ۴۰ را «الگویی که سایر ایالت‌ها می‌توانند کپی کنند» توصیف می‌کند.

نقطه قوت طراحی آن‌ها این است که همه راه‌های اجتناب آشکار را از پیش حل کرده‌اند: نرخ یک‌باره ۵ درصدی وابسته به اقامت در ۱ ژانویه ۲۰۲۶ برای جلوگیری از فرار پس از اعلام، معافیت املاک برای خنثی کردن واکنش مالکان خانه به پروپوزیشن ۱۳، آستانه Roth IRA ده میلیون دلاری که مستقیماً هدف پناهگاه‌های Roth بزرگ است، و خط سریع ۶۰ روزه از دادگاه عالی ساکرامنتو به دیوان عالی کالیفرنیا تا چالش‌های قانون اساسی ظاهری تا ۱ نوامبر ۲۰۲۷ حل شود.

جایی که طراحی‌شان از ضداجتناب به اجبار می‌رسد، «بخش ۵۰۳۳(c)(3)(C)، قاعده ارزش‌گذاری برای کسب‌وکارهای خصوصی» است. در حالی که سهام شرکت‌های عمومی (از جمله سهام دوکلاسه در شرکت‌های عمومی) با قیمت بازار ۳۱ دسامبر ۲۰۲۶ ارزش‌گذاری می‌شود، شرکت‌های خصوصی به‌طور پیش‌فرض به ارزش دفتری GAAP به علاوه ۷.۵ برابر میانگین سود سالانه دفتری ضربدر بالاترین سهم اقتصادی مؤسس یا کنترل رأی‌گیری ارزش‌گذاری می‌شوند — بنابراین مؤسس استارت‌آپی با ۱۰ درصد سهام و ۶۰ درصد حقوق رأی‌گیری فرض می‌شود ۶۰ درصد شرکت را مالک است، و ارزیاب‌های تأییدشده با جریمه شخصی تا ۴ درصد مواجه می‌شوند اگر هیئت مالیاتی Franchise با آن مخالف باشد.

«همان‌طور که توضیح بخش‌به‌بخش خودشان تأیید می‌کند، این اشتباه پیش‌نویس نبوده است». آن‌ها می‌دانستند که کف کنترل رأی‌گیری و فرمول ارزش دفتری به علاوه ۷.۵ برابر سود می‌تواند مؤسسان غیرنقدشونده را بر اساس مبلغی بسیار بیشتر از آنچه در فروش واقعی به دست می‌آورند، مشمول مالیات کند، و با این حال آن را ساختند تا سابقه قانونی ایجاد کنند که دولت می‌تواند ارزش‌گذاری را با فرمان تعریف کند، آن را به‌صورت عطف‌به‌ماسبق به تاریخ فوری اعمال کند، و ارزیاب‌های مستقل را که مقاومت می‌کنند جریمه کند.