اسکات وینر

اسکات وینر کسی است که در داستان CA-11 بیشتر از همه دوست دارم از او دفاع کنم و در عین حال بیشتر از همه دوست دارم او را به استانداردهای خودش پایبند کنم. روی کاغذ او نامزد قوی‌تری است. او تأیید حزب ایالتی را دارد، در جمع‌آوری کمک مالی پیشتاز است و سابقه قانون‌گذاری طولانی، به‌ویژه در زمینه عرضه مسکن، دارد و در نظرسنجی‌ای که در برنامه به آن اشاره کردم جلوتر بود. غریزه دیوید در برنامه این بود که «به نظر عالی می‌آید» و سابقه‌اش حداقل از بخش شایسته این توصیف پشتیبانی می‌کند.

پس چرا پلوسی تمام‌قد علیه او موضع گرفت؟ فکر می‌کنم پاسخ صادقانه بیشتر به ماشین سیاسی او مربوط است، نه به خود وینر. داستان کینه^[1] که می‌گوید وینر پیش از کناره‌گیری پلوسی اعلام نامزدی کرد و مستقیماً به او زنگ زد به‌جای اینکه از طریق کارکنانش اقدام کند، از سمت اطرافیان پلوسی آمده و تأیید نشده است. حتی اگر درست باشد، من گفتم فکر نمی‌کنم او قصد بی‌احترامی داشته باشد^[2]. او برند خود را بر صراحت و معامله‌گری بنا کرده و احتمالاً فکر می‌کرد تماس مستقیم حرکت محترمانه‌ای است. مشکل اینجاست که نیت منتقل نمی‌شود و در دنیای پلوسی، دریافت واقعیت است.

انتقادی که می‌توانم مطرح کنم ملایم اما واقعی است. صراحتی که در ساکرامنتو کارساز است، در شهری که بر پایه مناسک احترام می‌چرخد، می‌تواند به‌عنوان جسارت تعبیر شود. سیاستمداری که می‌خواهد ائتلافی را رهبری کند باید مدیریت کند که امور چگونه به مقصد می‌رسند، نه فقط اینکه نیت خوبی پشتشان بوده باشد.

درباره ابهام، من در برنامه به سابقه قانون‌گذاری او نپرداختم و این تحلیل بیشتر درباره کشمکش جانشینی است، نه ارزیابی کامل او به‌عنوان قانون‌گذار. این شکافی است که پیش از ادعای نظر قوی درباره عملکردش در کنگره می‌خواهم پر کنم. چه چیزی خوانش مرا تغییر می‌داد: شواهدی که نشان دهد این تحقیر عمدی بوده، نه صرفاً مسئله‌ای از سبک.