All-In به‌عنوان یک مرکز قدرت

All-In با چهار دوست شروع شد که در دوران قرنطینه‌های کووید حرف می‌زدند و به گفتهٔ اکثر ناظران، به یکی از مستقیم‌ترین خطوط ارتباطی از سیلیکون‌ولی به کاخ سفید تبدیل شد. این موضوع به‌عنوان یک پدیدهٔ رسانه‌ای جدی است و نه فقط یک شوخی. برنامه موفق است چون بازیگرانش مکمل هم هستند: ساکس مغز سیاسی است، چمث به انحراف‌های مالی می‌پردازد و کالاکانیس اپراتور و میزبان است^[2]. بحث‌ها به‌اندازهٔ کافی واقعی‌اند که حس بداهه داشته باشند.

استدلال قوی این است که برنامه‌ای بلندمدت که افراد قدرتمند در آن علناً بحث می‌کنند، بهتر از همان افراد است که پشت درهای بسته تصمیم می‌گیرند. حداقل شنوندگان استدلال‌ها را می‌شنوند.

نگرانی من این است که وقتی قدرت آمد، اصطکاک چه شد. همان‌طور که در برنامه اشاره کردم، چمث که برندش تماماً بر پایهٔ مخالفت است، هرگز علناً به ساکس فشار نیاورده^[1]، حتی در واضح‌ترین موارد. رابطه از دو هم‌تراز به رابطهٔ یک پخش‌کننده و قدرتمندترین شنونده‌اش تغییر کرده. وقتی دوست میزبان در حال سیاست‌گذاری است، انگیزهٔ بررسی سخت‌گیرانهٔ آن سیاست در برنامه کم می‌شود. این فساد نیست. وفاداری عادی به علاوهٔ دسترسی است، که دقیقاً همان نکته است.

همچنین حلقهٔ پول و جایگاه وجود دارد. جمع‌آوری کمک مالی ۲۰۲۴ در خانهٔ ساکس، پورتفولیوهای میزبانان و مهمانانی که دعوت می‌کنند، همه در یک شبکه قرار دارند. برنامه‌ای که خود را در برابر «رسانه» تعریف می‌کند، به یک مرکز قدرت رسانه‌ای تبدیل شده، با هنجارهای تعارض منافع کمتری که رسانه‌های سنتی حداقل به‌طور اسمی حفظ می‌کنند.

دربارهٔ عدم قطعیت، فقط بخشی از قسمت‌ها را شنیده‌ام و در برنامه اشاره کردم که یک اصلاح واحد از سوی ساکس می‌تواند امتیازدهی من را تغییر دهد. چیزی که دیدگاهم را تغییر می‌دهد، قسمتی است که دیگران واقعاً ساکس را در نقش دولتی‌اش به چالش بکشند و او امتیاز بدهد.